ben bunu istememiştimki...
Sadece birgün istiyorum.Zamanın durmuş olduğu;ertesi gün bir önceki günün yarını gibi olan.....Donmuş saatlerde, saatlerce ağlamak istiyorum, hıçkıra hıçkıra.Bana birgün bağışlasa hayat sabahtan akşama kadar ağlarım... Ne çok beklentilerim oldu ne de beklediklerimi alabildim.Ben herzaman haketmediğimi düşündüm bukadar çok başarısızlığı,terkedilmeyi,yorgunluğu; ama sanki onlar ödülmüş, vazgeçilmezmiş gibi;hani hep o özendiğim insanların mutluluklarıymış gibi benimleydiler.Ben hep onlar gibi olmak istedim, bir verip beş alan insanlar gibi...Çünkü çevremdeki herkes öyleydi, birtek ben farklıydım,tamam belki benimde başka yeteneklerim vardı ama onlarda beni mutlu edemiyorlardı; ben onlar kadar çok hiç mutlu olamadım....Hep bir verdim çeyrek bile alamadım...Herkes gibi olmayı istedim, Çok sevmiştim ama hep hazırdım terkedilmeye...........................................................................................................................(yazını burası kesildi arkadaştan izin alamadım yazmak için..). Öğrencilik hayattaki en zor meslek ya; ben o en zor mesleğin en yorgun işçisi oldum hep..Herkese anlattım ama ben gerektiğinde bir türlü yapamadım;zamandan çalıp saatlerce ağladım sonra başarısızlığıma....Umutlarımda kayboldu zamanla,onlarda benden vazgeçtiler; gözüme en engin gelen şey yalnızlık elimden tuttu sonra; sonra yalnızlık bile beni terketti, bıraktı gitti.... Okadar...Okadar yalnız kaldım yani....
